| |
|
| |
HENEK |
| Qelind |
|
Jordan |
Malbatek dike lawê xwe (Miço) bizewicîne, di gund de jê re
qîzekê dibînin. Lê, dayîka keçikê li wan re dibêje qewlên
min hene. Şertên xwe jî; yarek rûn û yarek peynir e.
Lêbelê de tû were wê çaxê, yarek rûn pir bi qîmmet bûye. Yarek
penir zû peyda dikin, yarê rûn ra jî çareyekî wiha dibînin;
nivê yarê bi çamûrê tijî dikin, serî yê wê jî bi rûn por dikin
û dibin didin diya keçikê. Bi vî awayî daweta xwe dikin û
bûkê tînin malê.
Roj
derbas dibin, hefte derbas dibin, vê carê pismamê Miço dike
daweta xwe buwe. Bayraxê dardixin, bi du-sê roja şûnda
ca mêze dikin ku jinek jêlva têye qîreqîra wê ye; li juniyên
xwe dixîye, porê xwe diçurikinîye.
Pismamê
wî lêre dibê: Lo Miço, ca bindire, ev jina ku jêlva tê ne
xasûya te ye? Miço
dibê: Way limin bavo, ew gêştiye çamûrê, ez birevim.
|
| Telefonê
Qêdir |
|
Millê
Xelikî |
|
Qadir saf, Mille jî pir bi henek e. Rokê Qadir tere ba Mille.
Mille dibê: Qadir ezî herme derekê weng telefon tên mêske.
Mille tere ba cîranekî xwe û telefon dike ji Qadir ra. Dibê: Tu kî yî, Mille heye? Qadir
dibê: Na Mille tune ye, ew jî hîn nû derket, tu kî yî? Mille
xwe ji wa derna nakê, dibê: Ez Elik im, ji Ewropê da telefon
dikime, tu kî bûyî? Qadir dibê: Oooo Ela tu yî? Tu çi dikî?
Başî? Ez Qadir im. Mille ji mêle Elikê
da lê dipirse dibê: Mille ji min ra slav ke û xatirê xwe
dixazê. Paşê Mille te û dibê: Qadir te çi kir, çi nekir?
Qadir dibê: Mille, tu çing çuyî Elikê telefon kir. Mille
dibê: Na lo, Elika çî ye, qêy te rind nasnekirîyê! Elik
li Ewropê bû û tim alqohol vedixwarîbû. Qadir
tewê: Tu dînî! Ez Elikê nasnakime! Bîhna reqîyê
jî li dev dihat.
|
| Şahîdbûna
Ehmed |
|
Millê
Xelikî |
Zevî hîşk dikin, genim û ce hiltînin, li şûnê sap
dimê. Ji sap jî lodên kayê çê dikin. Ehmet, Hecî û Hemol terin
ji lodekê, kayê didizin. Vana erebeyên xwe yên remorq tijî
ka dikin terin. Lê xwedanê têrle vana dibîne û dide mehkemê
(dadgehê). Lê, xwedanê têrle ji Ehmed re dibê, eger tu li
ser vana li mehkemê şahîdiyê bikî, ez ê te efkim. Ehmed
qebûl dike. Jenderme tên Hecî û Hemol dibin û mehkeme destpêdike.
Hekîm ji
Ehmed pirs dike,-„Te dî kû vana ka dizî."
Ehmed dibê: Erê min bi çavê xwe dî ku wana ka bir.Hekîm
dîsa pirs dike:
-Ehmed! Li wê demê te çi dikir
li wir? Ehmed serê xwe heydine ji xwe emîn:
-Qe min jî erebek ka biribû.
Li ser vê gotinê, hekîm her sisîyan
jî dişîne hepsê.
|
| Te
bixwe jî kir, te bi mêjî kir |
|
Jordan |
|
Wek tê zanîn li biharê hemû gundî haywanên xwe dibin zozanan.
Hatina biharê jî bi gulîlkan û bi çûçikan ve tê nîşan
kirin
Rokê mêrê malê radibe dibînê ku
bilbilên biharê hatine, dikine vîçe vîç. Zarokên xwe re dibê;
de rabin destpêka biharê ye. Pêz buwin zozanan. Lê heftek,
du hefte derbas nabin, berfek pir dibare. Hemû pez qir û wenda
dibin. Û zarok li dû pêz digerin. Li wan yek dibînê ku çûçikek
(bilbilê) biharê li ber qulê ciyê xwe can daye. Ew bilbilê
ji herdê radike û mûyên wê dirûçkîne û bi hêrs wiha dibê; Bilê, bilê min di ....... nê, te
bi xwe jî kir, te bi me jî kir.
|
|
| |
| |
 |
kovara
hunerî, çandî û lêkolînî
ya kurdên anatoliya navîn |
|
|
